Hindi ka pala maglilinis ng pilak

Hindi ka pala maglilinis ng pilak,
mamamaalam ka na pala
sa binubuo mong mga pangarap

Sa mura mong edad
‘pinamukha sa’yo ang kasuka-sukang reyalidad
na kahit ang karapatan ng mga kabataang
mag-aral, matuto, ay may bayad…

Mahal.

Hindi ka pala maglilinis ng pilak, Kristel,
gigisingin mo pala ang buong bayan
sa karumaldumal na katotohanang
ipinagkakait ng lipunan
sa mga kabataang tulad mo
ang kanilang kinabukasan

Pag-iisahin mo pala ang damdamin
ng mga mamamayang magpuyos
sa edukasyong walang kahihiyang
ginagawang negosyo ng iilan

Yuyugyugin mo pala ang pundasyon
ng pinakamamahal mong Pamantasan,
kakatukin mo sa bumbunan ng mga nasa poder ng kapangyarihan,
para matauhan sila sa kabulukan ng kanilang mga patakaran

Hindi ka pala maglilinis ng pilak,
mag-aambag ka pala sa ultimong pagkintab
ng kinabukasan ng mga kabataang
iyong naiwan

 

kristel

 

Si Lucy sa alapaap, may mga diyamante

Nahuli ako sa pagpasok ko sa opisina kahapon, Lucy.

Kasi naman, usad pagong ang andar ng tren. Nanakit pa nga ang likod ko, nangalay ang binti’t braso sa tagal kong nakatayo sa siksikang bagon.

Hindi tuloy maiwasang maglabasan ang inis at init ng ulo ng maseselang pasahero na nakasakay ko sa tren kahapon. May nagreklamong ginawa na daw siyang sandalan ng isang Mama, may isang matandang babae na biglang nagsisigaw dahil naiipit na siya ng mga lalaking nakakuha ng puwesto malapit sa pinto.

Halos umapaw  na sa tao ang lahat ng madaanan naming istasyon ng LRT, Lucy. ‘Yun pala, hanggang Gil Puyat lang daw ang biyahe ng mga tren! Sunod sunod nga ang paghingi ng paumanhin ng drayber sa maya’t mayang pagtigil dahil mayroon pang tren sa unahan.

Nalaman ko lang ang dahilan kung bakit ang bagal ng operasyon ng LRT nang marinig ko ang katabi kong babae na may kausap sa telepono, boyfriend niya yata. “May nagpakamatay daw, nagpasagasa sa tren,” galit na sabi ng dalaga, sabay dagdag ng, “Letse, yan… Sana sa Tuesday na lang siya nagpakamatay para off ko!”

Parang ayaw ko pa ngang maniwala non, kaya nag-text pa ako sa kaopisina ko kung totoo ngang may nagpakamatay. Oo nga daw, at alas-singko y medya pa daw nangyari. Pasado alas-nuebe na rin nang makarating ang sinasakyan kong tren sa Carriedo Station hirap na hirap pa nga akong lumabas, sa dami ng tao

Ikaw pala yung tumalon sa riles at nagpasagasa sa paparating na tren, Lucy.

Siguro hindi mo nabasa ‘yung iniulat ng gubyerno na tumaas daw ng 5.9% ang ekonomiya ng bansa. Maintindihan mo kaya ‘yung pinagyabang na “ good macroeconomic fundamentals” ng Bangko Sentral? Aayon ka kaya na bansag na “Asia’s bright spot” na raw ang Pilipinas pagdating ekonomiya?

Lucy, alam mo bang nag-tweet pa ang pinuno ng LRTA na naka-pajama ka lang at parang hospital gown daw ang iyong suot? Siguro kasi may iniinda kang tumor sa kaliwang bahagi ng iyong mukha…

Siguro aligaga ka kung saang kamay ng Diyos mo kakamutin ang panggastos sa pagpapa-opera…
Siguro napilitan kang tumakas sa ospital sa mahal ng bayarin…
Siguro hindi mo na nakayanan ang sobrang kahirapan…

Ewan.
Siguro nga.
Malamang…

Pero hindi bale Lucy, nasa alapaap ka na ngayon
Diyan, hindi mo na poproblemahin ang sakit mo
Hindi ka na magugutom, hindi ka na mahihirapan

Inihatid ka na ng ‘tren’ sa alapaap, Lucy
Maisusuot mo na rin ang mga pangarap mong diyamante…

Paalam.

Picture yourself on a train in a station,
With plasticine porters with looking glass ties,
Suddenly someone is there at the turnstile,
The girl with kaleidoscope eyes
– Lucy in the sky with diamonds, The Beatles

Blame the victims

I just received instructions from the President that if push comes to shove, we will have to blast these houses – Department of Public Works and Highways Secretary Rogelio Singson

For stubbornly insisting
on calling the rivers
and waterways their homes,
blame them for their misfortunes!

For being subjected
to flood waters as high as houses,
and being stripped off their
worldly belongings,
scores lost their lives,
as incessant rains poured
from the heavens for weeks on end,
blame them for their misfortunes!

For refusing
to be ‘rescued’ from their inundated houses
only to be hauled to pigsties they call
‘evacuation centers’ ,
blame them for their misfortunes!

For having to line up for hours,
clothes wet and ankle deep in muck and mud,
for food and water rations courtesy
of shameless and vote hungry politicians,
blame them for their misfortunes!

For refusing
to leave their houses,
the roof above their heads,
however deplorable and dangerous;
for insisting to hang on to their homes
because society failed to provide them
with this very basic human necessity,
blast their houses if necessary,
then blame them for their misfortunes!

Photo grabbed from Facebook

Hindi lamang pusa ang kayang patayin ni ‘Curiosity’

Rumaragasa ang debate
sa usapin ng RH-Bill,
habang palapit nang palapit
ang isang toneladang
laboratoryong-robot
na si ‘Curiosity’ sa Planetang Mars…

Sa panahong talak nang talak
ang mga kapita-pitagang Obispo
na labag sa salita ng ‘Diyos’
ang karapatan sa pagpili ng mga kababaihan,
kung paano pamumunuan
ang sariling matris, ang sariling katawan;
palapit na nang palapit
ang nilikha ng tao na maaaring magpatunay
na hindi ang itinatalak na ‘Diyos’ ng mga Obispo
ang lumikha sa Tao, sa Buhay, sa Mundo,
sa loob lamang ng isang Linggo

Sa huli, hindi lamang pusa
ang kayang patayin ni ‘Curiosity’

*Albarillo

There’s merriment
at the camp;
the devious laughter
of the troopers
drunk with wine and power
ring across the hall

But then
their squalid tales
of the massacre,
of their part in the kill –
keeps the troopers’
knees from trembling
and their teeth from
gnashing in fear…

For outside
the crying has stopped,
silence has gripped the night;
the angry masses have already gathered
to shush the merriment
at the camp

*In memory of slain comrade, Arman Albarillo, former Secretary General of the militant Bagong Alyansang Makabayan (New Patriotic Alliance) Southern Tagalog. Albarillo, along with ten others, were felled by fascist bullets last June 30, 2012. 

The peasant rises early

The peasant rises early
to plow the fields
not of his own
and then to reap
what’s left of the harvest
he has sown
with his bare hands

He rises early
so he may
stake his claim
to the bounty
promised by the land,
purloined by the lords

The peasant rises early
so somehow, he may bring food
to the table –
after setting aside
payment for rent,
taxes and usury
to the landed gentry

He rises early
so he may provide
for his family,
that society
has already
abandoned

The peasant rises early
to revolt!

(Photo from the Internet)

OFW at IMF

“We have a substantial number of OCWs (overseas contract workers) and we have to protect… It’s in our interest to protect–to help those economies because we have a substantial number of Filipinos there,” Edwin Lacierda, on defending the $1B loan to IMF

 

Bakit tayo may OFW?
Kasi may IMF –
na imperyalistang instrumento
para gipitin ang mga hutuhutang
kolonya at mala-kolonya –
‘gaya ng Pilipinas.

Pilipinas
na magpapautang pa ngayon
ng $1B sa IMF.
Pang-tulong din daw ito sa mga OFW,
sa mga nasyong apektado
ng krisis at resesyon – na
niluwal din naman ng mga
baluktot na polisiya’t imposisyon
ng IMF!

Isang bilyon itong
kontribusyon, pang-bayad
sa lubid na siyang ipang-bibigti natin
sa sarili nating mga leeg!
Isang bilyon itong sampal
sa mukha ng naghihirap
at pinahihirapang si Juan dela Cruz!