Justice for the Hacienda Luisita Martyrs!

In the afternoon of November 16, four years ago, armed agents of the state carried out a brutal massacre of 14 striking farm workers including women and children in the sprawling sugar plantation, Hacienda Luisita. Aside from those dead, more than 200 were also wounded during the incident.

I wrote this poem a day after the massacre.

Ang alamat ng pulang asukal

May tatamis pa ba sa asukal na pula,

na ipinunla ng bisig ng mga

magsasaka?

Pinanday ang tamis

sa loob ng asukarera

ng mga manggagawang

ka-alyado nila.

Sa Hacienda Pilipinas

ang lupa ay tigib,

sa yamang likas

at biyayang hatid.

Na siya namang kinislot

at saka ikinahon;

ng mga sa lupa’y palalo

at mga panginoon.

Tinuring na busabos

ang mga kamay na bumubungkal,

sa Hacienda sila’y prinenda

sa ngalan ng kapital.

Nilukuban ng sumpa

ang taniman ng tubo;

at tumubo mula rito

ang nagbabadyang delubyo.

Natuto ang mga api

na diligin ng dugo,

ang lupang kinamkam

ng mga palalo.

Sa talas ng karit

at talim ng asarol,

binungkal ang lupa

at tinanim ang pagbabangon.

Pula ang resulta

Ng binhing ipinunla,

Pula ang asukal!

Pula rin ang dagta!

Wala na ngang tatamis pa sa asukal na pula,

na ipinunla ng bisig ng mga magsasaka.

Pinanday ang tamis

sa loob ng asukarera,

ng mga manggagawang

ka-alyado nila.

Sapagkat sa tanglaw at taliba

ng uring manggagawa

susulong ang magsasaka

sa ganap na paglaya!

Paglaon ang taniman ng tubo’y magiging sementeryo.

Libingan ng tanikala ng mga api noon,

at puntod ng mga dating panginoon!

1 Comment(s)

Comments RSS TrackBack Identifier URI