Pagsasaling-lahi ng diwa ng Sigwa

ni Bonifacio Ilagan

NAKAILANG ulit nang lumapit ang mga pulis-Maynila sa isang tumpok ng may edad na kalalakihan sa Morayta, sa bukana ng Far Eastern University. Magalang silang nagtanong. Ano’ng meron. Ano’ng okasyon. Bakit may rali. Ano ang mga kahilingan.

Gustong isagot ng mga nagsisitandang aktibista: Ang mga kahilingan ay kung ano ang mga daing ng taumbayan noong 1970, gaya ng kahirapan, kabulukan sa gobyerno, kawalan ng tunay na kalayaan at demokrasya. Pero ang sinabi nila ay rali lamang iyon ng paggunita sa First Quarter Storm ng 1970.

Nakihunta na ang koronel ng Manila Police District. Wika niya, estudyante siya sa Philippine College of Criminology noong 1970, at natatandaan niya ang dalawang aktibistang tagapangulo ng kanilang student council noon. Noon kasi, kahit ang eskuwelahan ng mga gustong magpulis, hindi lang ang University of the Philippines o Philippine College of Commerce, ay pugad ng aktibismo.

Late na naman, gaya ng dati, ang mga aktibista ng kasalukuyang panahon, kaya hindi masimulan ang martsa. Alas nuwebe pa’y naroon na ang trompa ng Kilusang Mayo Uno, na hiniram para sa okasyon. Isa-isa nang inilabas ang mga istrimer. Nakasulat sa mga iyon ang pangalan ng iba’t ibang organisasyong aktibo noong 1970. May pangkomunidad, gaya ng Kilusang Kabataan ng Makati, Samahang Makabayan ng Pandacan.

May pambansa, gaya ng National Union of Students in the Philippines at National Students League. May sektoral, gaya ng US Tobacco Corp. Labor Union at Malayang Samahang Magsasaka. May istrimer din siyempre ang Samahang Demokratiko ng Kabataan at ang tumayong Bagong Alyansang Makabayan noon, ang Movement for a Democratic Philippines.

Ibinaba ng isang lalaki ang bukodtanging pulang istrimer. Huwag mo munang iladlad, sansala ng isa. Pero may pahabol: Silipin nga natin kung nakuha ang estilo ng pagsusulat ng Kabataang Makabayan.

Nagsimula na ang martsa. Kaunti lamang sila, mahigit 50 lamang, mga bata at matandang aktibista. Halos lahat ay may taglay na istrimer at bandilang pula.

Binasa ng tagapagsalitang nakasakay sa dyip ang pahayag ng FQS Movement. “1970: Isang sigwang walang kaparis ang nag-alimpuyo sa Pilipinas. Ang sigwa ay nagsilbing eskuwelahan ng kabataan ukol sa mga tunay na araling panlipunan, proseso ng pagmumulat sa sarili habang nagmumulat ng iba, dakilang pagsasamahan sa ngalan ng bayan at kalayaan, larangan ng pakikibaka para sa hustisya sosyal at pambansang demokrasya. Sa loob ng unang tatlong buwan ng 1970, ang toreng garing ng mga mapang-api’t mapagsamantalang naghaharing uri ay niyanig ng isang kilusang nanawagan: Ipagpatuloy ang naantalang rebolusyon ng mga Andres Bonifacio!”

Nakinig ang mga tao sa kalye, maging ang maraming pulis na nakahanay sa halos magkabilang panig patungong Mendiola. Kakaiba ito, isip nila marahil. Malayong kasaysayan ang tinatalakay.

Nagpatuloy ang martsa at ang pahayag sa trompa: “2008: Ang simulain at mga panawagan ng Sigwa ng Unang Kuwarter ng 1970 ay nananatiling mataginting sa kabuluhan at katotohanan. Sapagkat ang sambayanan ay patuloy pa ring pinahihirapan ng mga puwersang sapul simula’y mapang-api at mapagsamantala. Dahil umiiral pa rin ang malakolonyal at malapiyudal na kaayusan. Sapagkat kung may Marcos noon, may Gloria ngayon. Magkaibang papet, ngunit kapwa pinagagalaw ng iisang panginoo’t sandakot na interes. Iisang bulok at pasistang sistema ang pinamumugaran.”

Sa tulay ng Mendiola, nakahanay na ang tatlong salansan ng riot police. Tuluy-tuloy ang dyip na may trompa. Tuloy rin ang pahayag: “Makatuwiran ngang panatilihing buhay at maalab ang diwa ng Sigwa ng Unang Kuwarter ng 1970. Noon at ngayon, makatuwiran ngang maghimagsik!”

Nakamata ang mga tao. Hindi nagpepreno ang dyip na may trompa. Tutuloy ba ito sa tulay ng Mendiola? Bakbakan ito tiyak. Wala pang raliyistang pinapayagang tumuntong sa tulay.

“Mangalagas man ang mga aktibista ng nakaraang panahon, lagi’t laging sisilang, magpupunyagi at susulong ang mga bago. Ang pamana ng Sigwa ng Unang Kuwarter ng 1970 ay naiabot at tinanggap na ng mga sumunod na henerasyon – at wala anumang puwersa ang makakapigil sa pagsasaling-lahi ng dakilang pamanang ito!”

Agad lumapit ang isang pulis-opisyal sa dyip na pumarada sa mismong tulay. Marahil ay namangha ang madla. Hindi sumugod ang nakapormang mga pulis. Nangantiyaw lamang. Nag-usap ang opisyal at ilang lider ng rali. Tapos, simula agad ng programa.

Ipinakilala ng batang MC ang bulto ng mga demonstrador – mga tatay at nanay natin na hanggang ngayon ay aktibista, sabi niya. Walang kasawa-sawa, walang kadala-dala, sigaw ng ilang pulis. Tawanan ang mga pulis.

Nagsalita ang tagapagsalita ng FQS Movement, na naghudyat upang iladlad na ang pulang istrimer ng Kabataang Makabayan. Nagdiin siya sa mensahe — “Noon at ngayon: Ibagsak ang imperyalismo, katutubong piyudalismo at burukratang kapitalismo! Durugin ang pasismo ng estado! Paglingkuran ang sambayanan! Makibaka, huwag matakot!”

Mariin ang tugon ng mga bata at matandang aktibista: “Makibaka, huwag matakot!” May sumigaw pa ng “Ipagtagumpay ang pambansa-demokratikong rebolusyon!” Hindi na tumatawa ang mga pulis.

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 27 other followers